Z moim mężem staraliśmy się o potomstwo około lat dziesięciu. Kiedy jednak pojechaliśmy na badania do Stanów Zjednoczonych i usłyszeliśmy, ze nie mamy najmniejszych szans na poczęcie własnego dziecka, stwierdziliśmy, ze poddajemy się i nie będziemy już na siłę ciągnąć tego wszystkiego.

Przyjechaliśmy do Polski po długich wojażach. Potrzebowaliśmy tego, żeby odpocząć i zapomnieć, chociaż na chwilę o naszym bólu. Było szkoda nam tylu straconych chwil na cierpienie, ale nie mogliśmy temu zapobiec, ponieważ bezpłodność wystąpiła u nas obojga. Nie wiadomo, dlaczego się pojawiła, nie potrafiono znaleźć przyczyny, ani u mnie ani u męża. Pary, które przeszły przez to, co my wiedzą doskonale, o czym ja mówię, i tylko my wiemy, jaki to ból patrzeć na szczęśliwe mamusie z wózkami czy w parku bujające dzieci na huśtawkach. Wszystkie takie widoki sprawiają, że nic che się żyć, że rany ponownie się otwierają, jakby je ktoś dodatkowo oblewał kwasem. Potrzebowaliśmy terapii, bo szybko pojawiła się depresja, a nawet myśli samobójcze. Nie umieliśmy sobie radzić z tym wszystkim. Rodzina nie umiała nam pomóc, chociaż starała się jak mogła. Wiedzieli o naszym problemie, o wielokrotnie wykonywanym Usg 3d i innych badaniach w Stanach Zjednoczonych. Sami nam dali pieniądze na przelot i badania. Jesteśmy im wdzięczni do dzisiaj, ze potrafili zachować zimną krew i zarazem danie nam wielkiej miłości w ciężkich chwilach. Chcielibyśmy im także podziękować, ze podsunęli nam wspaniały pomyśl na to, żeby zając się procedurą adopcyjną. Nie myśleliśmy o adopcji wcześniej, ale teraz uznaliśmy, ze to super pomysł i na pewno damy sobie radę ze żmudnym procesem prawnym. I udało się. Mamy dzisiaj piątkę dzieci. Wszystkie adoptowane. Jesteśmy szczęśliwi.