Fotografia jest moim motywem do tego, aby co roku powracać w góry. Mieszkam na północy kraju i nie mam czasu nigdy na dłuższe podróżowanie. Nie pozwala mi na to praca. Mam na głowie dwa duże sklepy spożywcze, które są otwarte dwadzieścia cztery godziny na dobę przez cały tydzień. Pracy mam mnóstwo, a czasu dla siebie prawie w ogóle. To przykre, ale takie są realia. Zwłaszcza teraz, kiedy za nami kryzys. Moja firma także nie przeszła wobec niego obojętnie, bez szwanku żadnego. Trudno jest sobie, zatem fundować wolny czas, wakacje, gdy się nie ma wolnego czasu albo, gdy jest się zwykłym pracoholikiem, co wielokrotnie mi już rodzina zarzuciła.
Jednakże, w tej niemocy w poradzeniu sobie z pracoholizmem ulgę i ukojenie przyniosły spotkania na terapii z psychologiem. Nauczył mnie on czerpać radość z pasji. Powiedziałem mu, ze, od kiedy założyliśmy z bratem firmę, przestałem mieć jakiekolwiek zajęcia oprócz naszych sklepów. Wiedziałem, ze to mnie nie doprowadzi na szczyt, ze zdrowie mi się popsuje, ale nie potrafiłem przestać. Psycholog zaczął ze mną pracować okazując mi pewne przedmioty i grał ze mną w skojarzenia. Przykro było na początku patrzeć, jak się irytuje, ze wszystko kojarzy mi się z pracą. Dopiero po kilku tygodniach współpracy zaczęło coś się we mnie łamać. Uznałem, że to krajobrazy tapety, które mi pokazywał na ekranie swojego komputera podręcznego dawały takie rezultaty. Nagle stwierdziłem, ze straciłem wiele, o wiele za dużo lat na pracę i uganianie się za tym, co względne. Teraz czerpię radość z tego, ze mogę i chcę wyjechać sobie w góry. Sam robię teraz zdjęcia krajobrazom, wymyślam własne tapety przyroda, a potem je przekazuję mojemu psychologowi, aby takim jak ja przygotował odpowiednie terapie. Dla mnie miała ona moc zbawienną.